24.2.13

Κοινωνικό Φροντιστήριο - το παράδειγμα της Νίκαιας


....Η Κάτια είναι σήμερα ο ξεναγός μας στις δομές αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης που έφτιαξαν οι Νικαιώτες τούς τελευταίους μήνες για να επιζήσουν της κρίσης. Καθώς περπατάμε, μου εξηγεί αυτό το παράξενο, αμφίθυμο συναίσθημά της: «Δεν είναι καθόλου η δουλειά μας –πολύ περισσότερο η πολιτική άποψή μας- να υποκαθιστούμε το κράτος στις υποχρεώσεις του… Αλλά κάπως έπρεπε οι άνθρωποι της γειτονιάς μας να επιβιώσουν. Για την ώρα καλύπτουμε 180 οικογένειες».
Περπατάμε προς το Σχολείο Αλληλεγγύης, μια δομή ενισχυτικής διδασκαλίας που έφτιαξαν γονείς και δάσκαλοι πριν από έναν χρόνο όταν πολλαπλασιάζονταν τα παιδιά που δεν είχαν να πληρώσουν τα 600 ευρώ τον μήνα που απαιτούσε ένας ιδιώτης. Στεγάζονται στους χώρους του 11ου γυμνασίου που τους παραχώρησε ο δήμος της πόλης. «Τι διαφορά έχετε από ένα ιδιωτικό φροντιστήριο, εκτός του ότι τα μαθήματα είναι δωρεάν;» ρωτάω τους καθηγητές. «…Αναπαράγουμε ό,τι κάνει το λύκειο, απλώς για να βοηθήσουμε τους μαθητές μας να τα βγάλουν πέρα», λέει η φιλόλογος Μάνια.
«Το στοίχημά μας είναι να ενεργοποιήσουμε τα παιδιά και να λειτουργήσουμε σαν συλλογικότητα μαζί τους και με τους γονείς. Να καταφέρουμε να δούμε τη γνώση σαν δικαίωμα κι αγαθό, να οργανώσουμε περισσότερα από μια ξερή διδασκαλία», λέει η φυσικός Μαριανίκη. Ο Γιώργος Λοΐζος, αντιπρόεδρος της ένωσης συλλόγων γονέων, προσδιορίζει το βασικότερο μάθημα που παίρνουν εδώ τα παιδιά: «Η βασική διαφορά της αλληλεγγύης από τη φιλανθρωπία είναι ότι εμείς επιδιώκουμε να εμπλακούν όλοι ενεργά κι όχι να δέχονται παθητικά βοήθεια. Κι επίσης θέλουμε του χρόνου να μην μας χρειάζεται κανένας από τους 100 μαθητές μας. Θέλουμε η κοινωνία να έχει σταθεί στα πόδια της και να κάνει την ανατροπή».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου